Mijn verhaal

Mijn verhaal

Coach

Als alleenstaande, hooggevoelige moeder van 2 hooggevoelige kinderen word ik dagelijks uitgedaagd om in mijn hectische bestaan dicht bij mezelf te blijven.
"Dat wat je leert in het leven en waar je doorheen moet, is precies dat wat je anderen kunt leren", vertelde een leraar mij ooit.

Als kind wist ik me altijd perfect aan te passen om mijn ouders niet teveel tot last te zijn.
Omdat ik ook hooggevoelig ben, kon ik precies aanvoelen wat anderen nodig hadden en daar kon ik me precies op aanpassen.
Ik haalde hoge punten, ik was het lievelingetje van de klas, ik kwam op voor ieder kind wat gepest werd en speelde in menig toneelstuk de hoofdrol waardoor men ook altijd van mij verwachtte dat ik de beste was.
De lat was hoog.
En voor de buitenwereld leek het alsof alles me makkelijk af ging en of ik heel gelukkig was.

Maar ik voelde me altijd anders, onbegrepen en vaak eenzaam.
Ook was ik altijd moe en had op mijn 8-e mijn eerste echte migraine aanval.
Op jonge leeftijd ontwikkelde ik fybromyalgische klachten, had vaak infecties in mijn darmen en flinke bloedarmoede.
En ik kan me herinneren dat ik eigenlijk altijd moe was.

Mijn vader was alcoholist. Dit merkte ik vooral in mijn tienerjaren. Dit uitte zich vooral in spanning en ruzies die hij had met mijn moeder en jongste zus. Ik besloot daarom maar 'braaf' te zijn om de lieve vrede zoveel mogelijk te behouden. Ik vond het bovendien zielig voor mijn moeder als er nog meer ruzie was: Ze deed altijd enorm haar best om alles te sussen.

Voor de buitenwereld leek alles perfect te gaan. Daarom had ik veel jaloerse mensen op mijn pad en mannen die vaak 'meer' wilden. Ik leerde me dus ook hier aan te passen: Mijn best doen om leuk te zijn voor de vrouwen (anders werden ze jaloers) en me niet te vrij te gedragen naar mannen (anders dachten ze dat ik meer wilde). 
Daarnaast was mijn liefste wens dat anderen het goed hadden en blij waren.
I
n mij borrelde de behoefte om de wereld te redden en altijd klaar te staan voor mensen die het slechter hebben dan ik. 
Als een soort levensmissie.
Als ik ergens niet tegen kan is het onrechtvaardigheid.
En in mij huist een enorme strijdlust om dat te bestrijden.

Daarbij had ik de overtuiging dat mijn leven altijd 'zwaarder' moest zijn dan dat van de ander, dat ik sterker moest zijn en dat een ander het eerst goed moest hebben en dat ik daarna pas kwam.
Dit alles veroorzaakte op mijn 18e mijn eerste burnout.

Op mijn 20e begon ik met mediteren, wat ik destijds heel suf en traag vond.
Maar het triggerde me wel.

Na een aantal mislukte relaties met verslaafde en narcistische mannen kwam ik steeds meer in aanraking met bewustwording en meditatie.
Ook in mijn werk liep ik meermaals vast: Ik kon helemaal niks met het systeem en vond het dan ook heel moeilijk voor grote bedrijven te werken en als mak lammetje te 'doen wat de baas zegt'.
Daarnaast was ik snel en verveelde me al gauw. Als er geen uitdaging meer op de loer lag en ik was uitgeleerd, begon mijn energie weg te lekken.
Dit leverde me wederom een burnout op.
Zo zei mijn laatste werkgever tijdens mijn afscheid: Je blinkt uit in 2 dingen: Snel werken en ziek zijn ;)
Na mijn 35e heb ik nooit meer voor een baas gewerkt.

Ik ging opleidingen doen om een coach te worden en mensen te helpen.
Dat wilde ik als kind al. Ook leerde ik steeds meer over mezelf.
Mijn mooie kanten, mijn valkuilen.
Waarom ik ben wie ik ben en waarom ik moest leren wat ik op mijn pad kreeg.

In de periode dat ik moeder werd, werden de lessen nog wat intensiever.
Juist omdat je kinderen krijgt die afhankelijk van je zijn, kun je nu echt niet meer vluchten en is de enige weg er doorheen!

Omdat mijn beide kinderen enorm gevoelig zijn, werd ik continu teruggefloten naar mezelf en heb ik vooral de eerste jaren toen zij nog jong waren, als heel ' onvrij' en 'eenzaam' ervaren.
Mijn oudste zoon werd geboren met een keizersnede en heeft het eerste jaar 4 antibiotica kuren gehad vanwege continue ontstekingen.
Hij bleek allergisch veel vele stoffen waar ik pas veel later achterkwam.
Dit opende mijn zoektocht naar het alternatieve.
Ook heeft hij mij de eerste vier jaar niet aangekeken, wat voor mij als moeder heel pijnlijk was.
Mijn tweede zoon is via een normale bevalling ter wereld gekomen.
Nou ja, normaal, hij overleefde de bevalling ternauwernood en een paar dagen aan de zuurstof gelegen om bij te komen.
Het eerste half jaar ontwikkelde hij zich als een huilbaby en bleek hij reflux te hebben.
Achteraf denk ik dat ik een postnatale depressie heb gehad.
Ik voelde me doodongelukkig en zo eenzaam!
Vooral het gevoel dat niemand me begreep.
Ik moest toch blij zijn met een gezond kind?
Hoe kon ik ongelukkig zijn?

Mijn 2 kinderen hebben alle deuren geopend die bij mij nog gesloten waren.
Vanwege hun gevoeligheid moest ik alles gaan uitzoeken.
Van voeding tot vaccinaties, van vrije school tot sport.
Intensief maar o zo leerzaam.
Twee spiegeltjes die me tot wanhoop hebben gedreven (en nog steeds soms) maar ook het mooiste wat me ooit is overkomen.

Mijn scheiding met de vader van mijn kinderen was misschien wel het meest heftige wat ik tot nu toe heb mogen ervaren.
Ik heb geen moeite met alleen zijn (sterker nog, ik vind het vaak heerlijk), maar om in je eentje voor 2 jonge kinderen te zorgen (zonder co ouderschap) is ontzettend pittig en ook niet altijd leuk.
Veel schuldgevoelens (wat doe ik mijn kinderen aan?), depressieve periodes (de eerste 4 maanden heb ik mezelf iedere avond in slaap gehuild) en een uitgeput lichaam waarop mijn 3e burnout volgde.
Maar, wat doe je als alleenstaande moeder als je er alleen voor staat?
Je moet door!
Ook had ik inmiddels naast mijn coaching praktijk een winkel met mijn zus met als doel een basisinkomen te vergaren zodat ik niet meer zo hard zou hoeven te werken en meer tijd voor mezelf en mijn kinderen zou kunnen creeren.

De laatste jaren ben ik dan ook zeer intensief bezig geweest met manieren zoeken om mijn situatie dragelijk maar vooral lichter te maken.
Mezelf de rust te gunnen en te geven die ik zo hard nodig heb.
En dat lukt me steeds beter.

Als ik terug kijk op mijn leven kan ik alleen maar zeggen dat ik dankbaar ben voor wat ik heb meegemaakt.
Hoe zwaar het ook was, het heeft me gevormd tot de persoon die nu ben en me alleen maar dichter gebracht bij mijn authentieke 'ik'.

Er zijn flink wat momenten geweest dat ik echt niet meer verder wilde omdat ik het te 'zwaar' vond.
Regelmatig vond ik het leven 'stom' en kotste ik op alles wat te maken had met 'bewustwording'.
Want dat werkte toch niet bij mij, dacht ik dan.
Gevoelens van eenzaamheid en depressiviteit zijn mij niet vreemd.

Toch heb ik manieren gevonden om te dealen met dat wat is.
Door jaren allerlei technieken te leren en uit te proberen op mijn zelf, op mijn bek te gaan en weer op te staan en vooral het vertrouwen te houden dat daar waar je bent PRECIES de bedoeling is, ben ik geworden wie ik nu ben.
Maar ook door te accepteren en niet meer te streven naar 'gelukkig' zijn, 'beter' of 'leuker'.
Gewoon is goed genoeg.
En door vooral vanuit liefde te leven in plaats van angst en controle.
Dat laatste is zo belangrijk en geeft zoveel lucht en ruimte in jezelf!

Ik zie zo ontzettend veel mensen worstelen met dit stuk.
Proberen de controle te houden door alles zo goed mogelijk te doen en te plannen.
Te werken naar een doel.
Als ik dit heb, dan ben ik gelukkig..etc etc.
Ik zie hoe lastig het is voor velen om dicht bij jezelf te blijven, authentiek te zijn als de 'buitenwereld' 'anders' doet of denkt en daar een oordeel op heeft en het niet 'past' bij de normale maatstaven. 

Mijn missie is dan ook (en dat wist ik als kind al) de wereld lichter en liefdevoller maken.
Mijn manier om hierin bij te dragen is dat te doen waar ik goed in ben:
Mensen helpen zichzelf weer terug te vinden en authentiek te durven zijn.
Voor niks minder gaan dan dat.
Het heft weer in eigen handen krijgen. 
Leven volgens het hart.
Doen waar ze energie van krijgen.
Verbinden met zichzelf en met elkaar. 
Want dat is waarom wij hier zijn: Om te verbinden met onszelf, elkaar en te zijn wie we (diep van binnen) zijn!

Graag neem ik je mee op een zoektocht naar jezelf.
Op een zoektocht naar verbinding, liefde en authenticiteit.
Zodat je kunt leven vanuit vertrouwen en lichtheid.
En je medemens hierin mee kan nemen

Ga je mee?

 

Studies:

HBO bedrijfscounseling (Stichting counseling)
Intuitieve Coaching (ICM)
MBCT (mindfulness) voor trainers (See True)
MBCT (mindfulness) voor trainers (Civas)
MBCT (mindfulness) trainersopleiding voor kids (Civas)
Relatiecoaching (Civas)
Innerlijk kind therapie
Hypnotherapie OMNI Oosterhout
EMDR
Ki energie

Huidig werkgebied:

Eigenaar bij praktijk iXi-me: (relatie)coaching, counseling en mindfulness (sinds 1997)
(bedrijfs)Trainer bij oa Contour de Twern Tilburg

Mede eigenaar Mindvoel Remindertjes (doosjes met mindfulness opdrachten kaartjes, www.mindvoel.eu)
Mede eigenaar van Knus Zusje Dongen (www.knusdongen.nl)

Registraties:

CAT (Collectief voor Alternatieve Therapeuten)
GAT (Geschillencomissie Alternatieve Therapeuten)

Weblinks:
https://www.therapiepsycholoog.com/coach-mindfulnesstrainer-oosterhout-kim-hartveld
https://www.therapiepsycholoog.com/coach-mindfulnesstrainer-oosterhout-kim-hartveld
https://www.relatietherapeuten.net/relatiecoach-oosterhout
http://www.coachcoaching.nl/coach-oosterhout