ME TIME EN OPLADEN

Soms, heel soms is het best lastig om alleenstaande moeder te zijn.
Zeker als de kinderen allebei ziek zijn.
En ikzelf ook niet lekker.
En ondertussen wel gewoon je bedrijven draaiende dient te houden omdat er anders geen geld binnen komt.
Je boodschappen gaat doen omdat dit nou eenmaal moet.
Je eten moet maken omdat niemand anders het voor je doet.
Zorgen dat alles doorgaat thuis.

En ook nog liefst rustig en geduldig blijven.
En op tijd naar bed, waar ik helemaal niet goed in ben ;)

Soms, heel soms denk ik wel eens: Hoe hou ik dit vol? 

En hoe kan ik in deze chaotische drukke weken nog tijd voor mezelf vinden om op te laden?

Dat is echt lastig. 

Maar ik heb het mezelf aangeleerd.
Omdat het zo belangrijk is.
Juist nu!

Het eerste jaar dat ik alleen was, heb ik enorm lopen worstelen met ME time.
Ik keek enorm uit naar de weekenden dat hun kinderen bij hun vader waren, zodat ik op kon laden.
Ik voelde me daar enorm schuldig over.

Nu, 4 jaar later, sta ik er heel anders in:
Ik accepteer dat wat is en geef me er steeds meer aan over.
Ook als dat betekent dat ik soms dingen door de vingers moet zien waar ik niet echt achter sta zoals bijvoorbeeld de kinderen (te) lang te laten gamen of een dag niet met ze naar buiten ga.
Of dat ik cliënten af moet bellen en hierdoor dus echt even extra op mijn geld moet letten.

Bovendien (en dat heeft me het meest geholpen) zie ik de tijd met mijn kinderen ook als ME time: Tijd om op te laden. Samen met hen.
En dan hoef ik echt niet altijd iets met ze te doen.
Weet je hoeveel ME tijd je daarmee wint? ;)

Lief zijn voor mezelf, andere prioriteiten stellen en accepteren dat ik deze dagen ook gewoon moe en kortaf kan en mag zijn.
Het is zoals het is.

Niet teveel verwachten, geen gehaast, toegeven aan dat wat er komt.
En blijven mediteren.

En het lukt me lang niet altijd. 

Nu is zo’n moment: Bekaf. 

Tijd voor een chips momentje op de bank met de kids (die nog in pyama lopen op woensdagmiddag om 15 uur, heerlijk! ;))

En weet je, heel stiekem geniet ik ook enorm van die kleine mannetjes die ziek op de bank liggen. 

Die dan juist heel knuffelig en hangerig zijn.

Waar ik dan af en toe even bij kan kruipen. 

Ik maak daar echt GENIET momentjes van.

De rest komt later gewoon.

Hoe doe jij dat?

** EENZAAMHEID **

Steeds vaker hoor je geluiden dat velen van ons zich regelmatig eenzaam voelen.
En dan heb ik het niet alleen over gepensioneerden of alleenstaanden.
Nee, ook pubers, jong volwassenen, vaders en moeders, eigenlijk in iedere leeftijdscategorie en in iedere levensfase komt het fenomeen "eenzaamheid" steeds vaker voor.
En zeker ook in relaties: Je bent dan niet "alleen" maar voelt je wel "eenzaam".

Reacties op eenzaam zijn kunnen enorm verschillen:
De een trekt zich terug op de bank met een dekentje en een filmpje.
De ander gaat afleiding zoeken om dit "nare" gevoel niet meer te voelen door veel te gaan drinken of te werken.
Weer een ander denkt dat het vinden van een relatie of het hebben van (veel) vrienden de oplossing is.
En dan blijkt, na deze actie, dat het niet echt werkt.
Waardoor je je zelfs nog eenzamer kunt gaan voelen.

Wat is eenzaamheid nou eigenlijk?

Eenzaamheid is je niet verbonden voelen.
Je ervaart een gemis aan een hechte, emotionele band met anderen.
Of je hebt minder contact met andere mensen dan je wenst.
Eenzaamheid gaat gepaard met kenmerken als negatieve gevoelens van leegte, verdriet, angst en zinloosheid en met lichamelijke of psychische klachten.

Als je je eenzaam voelt heb je de behoefte om te verbinden met anderen.
Soms ben je er zelfs afhankelijk van.
Dit laatste zie je ook vaak in relaties gebeuren.
De ander nodig hebben om je geliefd te voelen.
Het is fijn en aangenaam als de ander ons ziet en waardeert.
Je kunt je er beter en "heler" door voelen.

Maar, vaak duurt dit niet eeuwig.
Zeker niet in liefdesrelaties.
Want wat gebeurt er als die ander wegvalt?
Voorwaarden gaat stellen in de relatie waardoor jij je anders zal moeten gaan gedragen?
Of voor een ander kiest?
Of boos op je wordt en je wordt afgewezen?
En jouw gevoel van geluk afhankelijk is van hoe de ander jouw behandelt?

Eenzaamheid bestaat al lang.
Sinds mensenheugenis.
Bovendien worden we geboren met een oer-behoefte om ergens bij te horen, gezien en gewaardeerd te worden.
Dus het is ons niet vreemd.
Het is echter wel een van de meest nare en ongrijpbare emoties die een mens kan ervaren, zo blijkt.

Daarbij zijn wij mensen voortdurend op zoek naar „geluk”.
En als we dit gevonden hebben (wat het dan ook mag zijn), doen we er alles aan om dit zo gevoel van geluk zo lang mogelijk bij ons te houden.

Uit onderzoek blijkt dat het gevoel van eenzaamheid de laatste jaren eerder toeneemt dan afneemt.
Vreemd zou je denken.
Met alle luxe en geneugten die we onszelf kunnen veroorloven.
Want dat wat we willen kunnen we tegenwoordig bijna altijd (meteen) krijgen.
We hebben de vrijheid om ons eigen leven te creëren zoals we willen.
Alle middelen ter beschikking.

Hierbij rijst de grote vraag: Maakt dit gelukkig?
Of zou het kunnen zijn, dat deze snelle luxe, toegankelijkheid van dingen, hoeveelheid van keuzes, snelheid van de maatschappij juist averechts werken in onze zoektocht naar geluk?
Werkt dit niet juist gevoelens van afgescheiden-heid en dus eenzaamheid in de hand?
Alles moet snel, goed en perfect.
Onze kinderen moeten snel, goed en perfect.
Alles kan tegenwoordig ook snel.
Veel te snel.
Dit veroorzaakt vooral onrust en overprikkeling.
Mogelijk herken je dit ook bij jezelf.
Ook het gevoel iets te "missen" als je even "offline" of afwezig bent, is een herkenbaar probleem bij velen die ik coach in mijn praktijk.

Stilstaan bij het moment, even niks doen, voelt vaak als lui en "niet nuttig".
Lege momenten worden opgevuld met onze telefoons waar we plaatjes bekijken van mensen die het ogenschijnlijk allemaal beter hebben gedaan en mooier zijn.
Dus gaan we nog harder en sneller, omdat we denken dat dat dan de oplossing is: Zijn zoals zij, doen zoals jij doen.

En als je bedenkt dat onze "lege" momenten nu juist de meest essentiele momenten zijn om even echt te kunnen voelen hoe het met je gaat….

Wat gebeurt er vervolgens?
Jij gaat nog harder en sneller.
Je wil nog meer verbinden met die ander om nog meer gezien en gewaardeerd te worden.
Want dat wat je deed hielp niet of niet voldoende.
Hierdoor raak je nog meer verwijderd van je gevoel.
En is de cirkel rond.

Even nog iets anders.
Wij mensen zijn geneigd om nare gevoelens zo ver mogelijk weg te stoppen.
Door dingen die we meegemaakt hebben in ons leven (en vorige levens) zijn we gekwetst en hebben we allen diverse momenten en lagen van pijn ervaren.
En dat is niet fijn.
Gekwetst worden roept emoties op van angst, boosheid, verdriet.
Maar vooral van afgescheiden zijn.
Van de ander. Van onszelf.
En dat is niet wat we willen.
We willen erbij horen, geliefd zijn, gezien worden.
Hierdoor zijn we geneigd alles te doen om te voorkomen dat we deze nare gevoelens weer opnieuw ervaren.
Want wie wil nou steeds opnieuw dat verdriet, die angst of die boosheid voelen?
We willen juist geliefd zijn, erbij horen.
En niet afgescheiden!

En wat gebeurt er dan?
We gaan er alles aan doen om die nare gevoelens die ons steeds doen herinneren aan iets wat eerder gebeurd is, proberen te verdoven of weg te stoppen.
Of we verdrinken erin.
De een doet dit door zich terug te trekken en te verzwelgen in zelfmedelijden.
De emoties die dan ontstaan worden zijn of haar "waarheid" waardoor het leven zwaar voelt en niet meer de moeite waard.
De ander gaat zich uit de naad werken of verdoofd zich bijvoorbeeld met een verslaving zoals suiker, sport, drank, drugs en/of sex.

In feite lopen we op deze manier weg van ons echte gevoel.
Durven we geen contact meer te maken met de dingen die we voelen omdat die "naar’ zijn.
Met als resultaat dat we ook geen contact meer maken met dat pure stuk in ons: de liefde.
Dat stuk dat juist WEL goed voelt en waarin onze gevoelens van geluk schuilen.
Dat wat en wie we zijn.

En het contact verliezen met jezelf, niet meer voelen of weten wie je bent, dat veroorzaakt gevoelens van eenzaamheid en zelfs depressiviteit.
Waar doe je het dan allemaal nog voor?

Dit en het verhaal hierboven, de snelheid en prestatiegerichtheid van onze maatschappij en de behoefte om gelukkig te zijn, versterken gevoelens van eenzaamheid.
Van afgescheiden zijn.
Van de ander.
Maar vooral van jezelf.

Kort samengevat:
We willen graag verbonden zijn met anderen (oerbehoefte)
We willen gezien en gewaardeerd worden.
We willen gelukkig zijn want dit is een fijn gevoel en houden we zo lang mogelijk vast.
Velen van ons meten hun geluk bovendien aan dat wat we zien bij anderen (Dat wil ik ook, als ik dit of dat doe ben ik gelukkig, als ik er zo uit zie word ik gezien etc.)

Maar, we willen geen nare gevoelens ervaren.
We willen daarom helemaal niet stilstaan bij ons gevoel.
We gaan daardoor "doen" en vergeten te "zijn".

Hierdoor raken we steeds meer verwijderd van ons gevoel en dus ook van onze eigen-liefde.
Zo verliezen we de verbinding met onszelf en voelen ons eenzaam.
En kunnen ook niet meer goed met anderen verbinden.
En om dit niet te hoeven voelen, gaan we naarstig op zoek naar andere mensen, dingen, acties, verdoving, noem het maar op...
En zo is de cirkel rond.

Herkenbaar?

Is er een oplossing?
Ja, die is er.
Namelijk, weer verbinden met jezelf.
Pas dan kun je weer verbinden met de ander.

Verbinden met jezelf is niets anders als contact maken met de liefde in jezelf, je puurheid, diegene wie jij daadwerkelijk bent.
En dat is iets wat de meesten van ons tegenwoordig volledig zijn kwijtgeraakt.
Want wie ben je nou eigenlijk?
Weet je dat nog wel?
Wie zit er onder die hardwerkende vader, die zorgende moeder, die bijstandsgerechtigde, die lerares met een burnout of die rebellerende puber?

Als je verbindt met jezelf sta je ook toe dat alles er mag zijn wat er is.
Want, hoe bewust of onbewust je ook leeft, ieder mens overkomt in zijn leven leuke en minder leuke dingen.
Die horen bij het leven.
Als je bedenkt dat het gevecht wat wij voeren om geen nare dingen te voelen, ons zoveel energie kost, waarom zou je dit dan nog doen?
In feite voer je een strijd tegen jezelf.
Tegen dat wat je voelt.
En uiteindelijk tegen degene wie je bent.
En dat kost een berg energie joh, enorm!

En wat nou als je, door het toelaten van de minder leuke gevoelens, je daardoor jezelf eigenlijk pas gaat accepteren zoals je bent met al je gedachtes, gevoelens en gedragingen?
Dat je jezelf niet meer weg gaat stoppen, maar gewoon eens laat zijn?
Alle maskers af, gewoon doen wat je wil doen, zeggen wat je wil zeggen, voelen wat je wil voelen.
Leven vanuit de woorden die je hart je influistert?
Precies dat doet wat de bedoeling is dat je moet doen in deze wereld en waar je alleen maar energie van krijgt?
Aaaah, dat klinkt relaxed toch?

Verbinden met jezelf is verbinden met de enige persoon die jou gelukkig kan maken: Jijzelf!
Daar heb je geen partner, vriendin of kind voor nodig.
Of mooie spullen, een groot huis of veel geld.
Tuurlijk zijn die dingen fijn om te hebben en helemaal ok.
Maar, het geeft je niet het pure geluk waar we allemaal zo naar op zoek zijn.
En als je goed kunt verbinden met jezelf kun je dat ook veel beter met een ander.
Vanuit liefde.
En onvoorwaardelijk, waardoor jij noch die ander "iets" ervoor terug hoeft.

En het mooie is, je hebt het allemaal al in je.
Je hoeft je er alleen maar mee te verbinden.

Je kunt ook prima "alleen" zijn zonder je "eenzaam" te voelen.
Verbinden met jezelf en alles wat er is maakt ook dat je beter kunt omgaan met de minder leuke dingen in het leven.
En dat is ook heel fijn.
Geen strijd meer tegen angst of verdriet, maar overgave.
Dat levert je een berg energie op!

En het werkt!
Tegen eenzaamheid.
Maar ook tegen heel veel andere dingen.
Zoals depressiviteit.
Of zelfs lichamelijke klachten en vermoeidheid.
Angsten, verdriet.
Noem het maar op.
Verbinden met jezelf.
Met die wie je bent van binnen: pure liefde.
Niks meer en niks minder.
Hoe doe je dat?

Dagelijks jezelf in stilte opzoeken.
Daten met jezelf.
Verbinden met je hart.
De liefde die daar schuilt.
Mediteren.

Klinkt simpel, toch?

Is het moeilijk?
Nee, dat niet.
Het behoeft echter wel wat oefening en discipline.
En misschien in het begin wat hulp om het te leren.
Daarbij kan het zijn dat bij het weer toelaten van je gevoelens dingen omhoog komen waar je nog mee mag leren dealen.
Die lang weggestopt of weggedrukt waren en jou hebben belet om het leven te leven wat de moeite waard is voor jou.

Gelukkig zijn er steeds meer coaches en therapeuten (waaronder ikzelf) die je hierbij kunnen helpen.

Hoe mooi zou het zijn om degene te vinden waar jij al zolang naar op zoek bent: JOU!

 

Zomaar een „stads” momentje…

Ik zit met mijn jongste op een bankje midden in het centrum.
Kijk wat rond.
Mijn jongste hangt lekker een beetje tegen me aan.
Ik hou ervan om mensen te observeren.
Te voelen wat er in ze omgaat.
Het is een soort rare ‚passie’ kun je wel zeggen…

Ik zie een stel lopen, hand in hand.
De vrouw kijkt nors en recht voor zich uit. �
De man wordt soort van mee gesleurd, zijn blik op wanhopig. �De hand die ze vasthouden lijkt niet liefdevol, eerder praktisch en dwingend.
Ai…

Het volgende moment loopt er een moeder met een kind voorbij.
Ik hoor de moeder snauwen naar het kind: „loop niet zo in de weg!”
Het meisje loopt voor moeder, maar omdat moeder op haar telefoon kijkt, ziet ze niet dat haar kind voor haar loopt en struikelt over haar heen.
Slik, dat raakt me.
Ik zou het liefst opstaan en moeder door elkaar schudden: Kijk eens wat voor moois je voor je hebt!
Maar ik doe het niet…

Ik zie twee mensen op een terrasje zitten.
Een man en een vrouw.
Ze praten niet.
Ze staren emotieloos voor zich uit.
Ze drinken koffie. De tafel staat vol met eten.
Ik zie de mond van de man bewegen.
De vrouw antwoord maar kijkt niet zijn kant op.
Haar blik is bozig en gefrustreerd.
Ze snauwt m iets toe en zwijgt weer.
Au…

Dan komt er een dame langslopen, een kind van nog geen 3 in haar wagen.
Het kindje houdt een telefoon vast en met haar dikke vingertjes wrijft ze over het scherm.
Moeder kijkt strak voor zich uit, met een vermoeide blik.
Ze hebben geen contact.

Dan een gezin.
Vader, moeder, twee kids. Aan tafel, lunch. Pa eet. Moeder kijkt om zich heen.
Kids hebben beide een ipad in hun handen.
Spelen een spel. Dat is me niet helemaal duidelijk.
Er is geen contact. Niet eens oog contact.
Slik

Drie pubers. Op een bankje naast me. Alledrie met telefoon in hun hand. Druk append of wat ze dan ook doen. Geen contact, geen verbinding
Mmm…

Een oude vrouw met rollator.
Met haar blik naar de grond. Alleen.
Moeizaam komt ze vooruit.
Ze kijkt niet blij. Ook niet op of om. Niemand die op haar let.
Ze doet haar ding.

Ik zoek wanhopig naar een tafereel van verbinding en liefde.
Zie ik wat ik wil zien?
Let ik vooral op situaties waarin de verbinding ontbreekt?
Het kost me echt moeite.
Ik zie vooral vermoeide gezichten, volle tassen, chagrijnige blikken, gesnauw, gesnaai, snoep etende kinderen, blikken op oneindig, consumerende mensen….

Ja! Daar zie ik een papa met een kind op zijn nek.
Hij loopt vrolijk babbelend met zijn zoontje door het centrum.
Het kind lacht. Papa maakt grapjes en doet gek.
Gelach, verbinding
Yes!

Ik kijk naast me.
Zie mijn jongste zitten.
Trek m dicht tegen me aan.
Voel zijn warmte en voel daarbij zoveel liefde.
Het doet me pijn om te kijken naar de verharde maatschappij die zo weinig in verbinding leeft.
Daarnaast ben ik dankbaar dat ik heel veel verbinding voel.
Met mijn kinderen.
De mensen om me heen. De aarde. Alles.�
Ik heb er vertrouwen in dat het goed komt. Dat moet!
Er is hoop.
En heel veel liefde.

Lieve mensen, laat 2019 het jaar worden van VERBINDING!

Met de ander, met de natuur, met de wereld om je heen.
Maar vooral met JEZELF!
Geniet van je kinderen, groet eens iemand die je niet kent, leg je telefoon wat vaker weg, maak tijd voor elkaar. ECHTE tijd!
Want DAT hebben we nodig: Liefde en aandacht voor onszelf en elkaar.
Dan kan de rest gestolen worden.

Een verbindend en liefdevol 2019!

💚

Tims moeder

Daar gaat ze, gehaast, de moeder van Tim
De kinderen op school, snel haar auto in…

Terwijl er nog moeders blijven hangen op het plein
Gaat zij naar haar werk, waar ze om 09 uur moet zijn.

Nog snel even tanken, zou ze het halen
om vandaag eens een VOLLE tank te betalen?

Luisteren naar mensen, dat is wat ze doet
Daar krijgt ze betaalt voor en ze doet haar werk goed.

Helaas geen tijd om te lunchen vandaag
Want de kinderen zijn altijd om half drie klaar.
Haar afspraken staan vaak enorm strak gepland,
Da’s haasten, dat wel, maar echt, het went…

Op school, de kinderen die af willen spreken
Kan dat in haar schema, in deze drukke weken?
Boodschappen, werken en een kind sport vandaag
Dat gaat dus niet lukken ook al willen ze graag.

2 beteuterde toetjes in de auto gezet
Haar vermoeidheid steekt op en ze redt het nog net.
Thuis aangekomen probeert ze vriendelijk te vragen
of de kinderen willen helpen met hun tassen dragen.

Dan 1 moment samen, heel even, o wat een feest!
waarna ze weer snel naar de supermarkt racet.

Met de oudste kijken naar het huiswerk wat hij moet doen
De jongste helpen met de strik van een schoen

Eten maken, ondertussen een wasje opvouwen
Appen voor werk, spullen naar boven sjouwen
Politie spelen voor de computer-tijd
En de oudste is weer zijn broodtrommel kwijt…

Telefoontjes en appjes moeten wachten tot morgen
Ze wil nu eerst voor haar kinderen zorgen.

Niet gaan zitten nu, ze moet echt door
De kids maken ruzie, het doet pijn aan haar oor.

En dan een moment…laat ze zich even gaan
…en heeft al spijt dat ze dat heeft gedaan.
Ze trekt beide kindjes stevig naar zich toe:
„Sorry, mama is een beetje moe”
„Het geeft niet,” zegt de oudste en de jongste aait haar wang
„We vinden je toch de liefste mam”

Eten, ruimen, afwassen, pyama’s aan
Het lukt vandaag om op tijd naar boven te gaan
Met de jongste een boekje lezen is fijn
Ze geniet zo van het samenzijn.
Kletsen, knuffelen, nog een kus op zijn teentje
Snel naar beneden want daar wacht er nog eentje

Kletsen met de oudste over meisjes, over school
Hij draait voor haar het liedje van zijn grootste idool.
Samen nog even televisie geneuzel
waarna ze m naar boven brengt onder luid ‚getreuzel’

Mediteren op de bank, al is het maar een kort
Belangrijk is dat ze even rustig wordt.
Haar nek zit vast, haar rug voelt zwaar
Haar ademhaling doet soms een beetje raar.

Dan nog werken tot een uurtje of tien
Nog even ruimen en dan houdt ze het echt voor gezien.
Eigenlijk zou ze nu moeten gaan slapen
Want ze loopt al vanaf het opstaan te gapen.

Er is alleen niemand die haar dat zeggen kan
want de moeder van Tim is alleenstaande mam

Geen schouder waar ze even haar hoofd kan rusten
Dus pakt ze een deken van fleece en een kussen.
Geen wijntje anders is ze in de ochtend te moe
Rond 23.30 strompelt ze naar boven toe.

Beide kindjes krijgen nog een kus in bed
Wassen en poetsen lukt haar gelukkig nog net.

Midden in de nacht wordt ze wakker
Een kind naast haar bed, hoestend, de stakker…
Ze legt de kleine naast haar neer
Hij pakt haar hand, slapen lukt nu niet meer.

Dronken van moeheid kijkt ze naar zijn gezicht,
dankbaar dat hij daar veilig ligt.

Om half zeven gaat de wekker,
Ze ziet de kleine naast haar, die slaapt nog lekker
Daar doet ze het voor, dat beseft ze weer even
Want haar kinderen zijn haar lust en haar leven

Ze doet een oefening om zichzelf energie te geven
zodat ze deze dag gaat overleven.

Dan staat ze op, doet haar sokken aan
Om zachtjes naar beneden te gaan.

Met een zwaar lichaam, maar vol positieve moed
begint ze aan het ontbijt, zoals het moet…

 

WAAROM ERVAREN WE ZOVEEL STRESS?

Het percentage mensen met een burnout stijgt met de dag.
Ook hebben enorm veel mensen last van stress klachten, waardoor zij hier ook lichamelijk ongemak en zelfs disfunctioneren van ervaren.

Hoe komt het toch dat we zoveel stress ervaren?
Waarom is het toch zo moeilijk om tijd voor jezelf te nemen?
En waarom razen we allemaal maar door?

Wat ik veel om me heen zie, ook in mijn werk als coach, is het continu maar streven naar beter, mooier en sneller.
In deze maatschappij waarin we zgn alles hebben en alles snel en nog sneller kan, raken we voor ons gevoel vaak 'achter'.
Althans, als we niet mee doen, kunnen we het gevoel krijgen buiten de groep te vallen.
Of bereiken we niet wat we eigenlijk zouden moeten bereiken met als resultaat dat we niet succesvol zijn en dus niet gelukkig.

Dat streven naar 'gelukkig' zijn, een oerbehoefte waarmee we worden geboren als een mens, is iets wat ons aanzet tot doen en actie.
Als we dit of dat doen of hebben, dan pas zijn we gelukkig.
Denken we.
Hopen we.
Niks is minder waar
Vaak werkt zoiets even.
Als we 1 doel hebben behaald, gaan we vaak weer op zoek naar een volgend doel.
En het echte 'geluk' vinden we maar niet.

Door het verlangen naar gezien worden, meer en beter te willen wat vooral uit ons hoofd komt en niet uit ons gevoel, brengt ons steeds verder verwijderd van wie we daadwerkelijk zijn.
We gaan ons anders gedragen, worden onrustig, ervaren stress en willen daarom nog meer en anders.
Hierdoor blijven we in de actie, terwijl het gevoel van geluk vooral zit in het ZIJN.

Tot slot is het belangrijk te begrijpen dat we opgroeien met pijn.
Door opvoeding, mensen die we ontmoeten, dingen die we meemaken, ervaren we dingen die we niet prettig vinden.
Worden we gekwetst.
We doen er als mensen alles aan om deze 'nare' gevoelens niet te ervaren.
En stoppen deze weg.
Door andere dingen te gaan doen.
Door veel te werken.
Te drinken.
In de aktie te gaan.
En weer niet te 'zijn'.

Wat kun je doen om relaxter in het leven te staan?
Allereerst door meer te 'zijn' en stil te staan bij wie je bent en wat je voelt.

Pas dan kun je gaan ervaren wat het is wat jou blij en gelukkig maakt.
Zijn zorgt ook voor rust in je hoofd en je lijf, waardoor je veel makkelijker door het leven gaat.
En gaat kiezen voor de dingen die bij jou passen en jou gelukkig maken.

Als alleenstaande moeder van 2 kids ben ik de laatste jaren bezig geweest met manieren te vinden om in mijn drukke bestaan met 3 bedrijven toch die momenten voor mezelf te kunnen vinden.
Hierdoor ervaar ik minder stress, ben ik liever voor mezelf, mijn kinderen en de omgeving.
En vind ik het leven weer hartstikke leuk!


Wil jij lezen wat voor mij ECHT werkt?
Check deze link!